Yoğun bakım ünitesi'nden servise devredilen hastalarda serum mikronütrient(vitamin B1,vitamin B6,vitamin B12, çinko, bakır, seruloplazmin, krom, selenyum ve kobalt)seviyesinin tespit edilmesi
Tezin Türü: Tıpta Uzmanlık
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Erciyes Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Dahili Tıp Bil., Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2016
Tezin Dili: Türkçe
Öğrenci: YASEMİN EMÜR GÜNAY
Danışman: Kürşat Gündoğan
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Amaç: Kritik hastalarda nütrisyonel destek çok önemlidir. Nütrisyonel destek içerisindeki mikronütrient insanların fizyolojik fonksiyonlarının sağlanmasında önemli role sahiptir. Bizim çalışmamızın amacı yoğun bakım ünitesinden servise devredilen hastalardaki serum mikronütrient (vitamin B1,vitamin B6,vitamin B12, çinko, bakır, seruloplazmin, krom, kobalt ve selenyum) seviyesini belirlemek ve bu mikronütrientlerin seviyesi ile yeniden yoğun bakıma yatış ve mortalite arasındaki ilişkiyi tespit etmektir. Materyal ve Yöntem: Çalışmaya Ekim 2014-Ağustos 2015 tarihleri arasında Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi İç Hastalıkları Yoğun Bakım Ünitesi'nden 18 yaş ve üstü, yoğun bakım ünitesinde 48 saat ve uzun süre yattıktan sonra servise devredilen hastalar alındı. Hastaların yaş, cinsiyet, kilo, boy gibi sosyodemografik ve antropometrik ölçümleri, yoğun bakıma yatış nedeni, yatış süresi, APACHE II skoru, SOFA skoru, alt hastalıkları ve beslenme şekli kaydedildi. Servise devri sırasında alınan numunelerden vitamin B1, vitamin B6, vitamin B12, çinko, bakır, seruloplazmin, krom, selenyum ve kobalt düzeyleri ölçüldü. Mikronütrient seviyesi ile mortalite ve yeniden yoğun bakıma yatış arasındaki ilişki değerlendirildi. Bulgular: Bu çalışmaya 100 hasta alındı. Hastaların 52'si (%52) erkek, 48'i (%48) kadın idi. Hastaların yaş ortalaması 56,2±19,2 yıl idi. Hastaların yoğun bakıma yatış nedenleri arasında en sık görülenler 31 (%31) hastada metabolik bozukluk, 19 (%19) hastada sepsis/septik şok ve 14 (%14) hastada travma idi. Hastaların %50 si oral, %21'i enteral, %13'ü oral ve enteral, %15'i ise parenteral yolla beslendi. Hastalardaki mikronütrient eksikliğinin insidansı sırasıyla tiamin %98 (n=98), vitamin B6 %98 (n=98), vitamin B12 %11 (n=11), bakır %21 (n=21), çinko %90 (n=90), selenyum %36 (n=36), krom %98 (n=98), kobalt %35 (n=35) olarak saptandı. Hastaların 90 günlük mortalitesi ile mikronütrient seviyeleri arasındaki ilişkiye bakıldığında, vitamin B6 düzeyi düşüklüğü ölen grupta istatistiksel olarak anlamlı saptandı (p=0,015). Doksan günlük mortaliteyi etkileyen risk faktörleri multiple logistik regresyon analizi ile değerlendirildiğinde, vitamin B6 düzeyi, yaş ve albümin düzeyi anlamlı bulundu. Doksan gün içerisindeki yeniden yoğun bakıma yatışı etkileyen risk faktörleri logistik regresyon analizi ile incelendiğinde ise vitamin B6 ve albümin seviyesi anlamlı saptandı. Sonuç: Mikronütrient eksikliği yoğun bakım hastalarında ciddi sonuçlara neden olabilen ciddi bir komplikasyondur. Kritik hastalarda beslenme uygun protokollere göre yapılmalıdır. Hastalarda mikronütrient eksikliğinin mortalite üzerine etkisini araştıracak daha geniş çaplı çalışmalara ihtiyaç vardır.