Hakan Günday'ın romanlarında dil, anlam ve anlatı ilişkisi: İroni, çıkarım, aktarma, benzetme ve alışılmamış bağdaştırmalar

---

Tezin Türü: Doktora

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Erciyes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, TÜRK DİLİ VE EDEBİYATI ANABİLİM DALI, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2026

Tezin Dili: Türkçe

Öğrenci: NESİBE DİDEM BALTACIOĞLU

Danışman: SUZAN SUZİ TOKATLI

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Bu çalışma, Hakan Günday'ın romanlarında dilin anlamsal ve anlatısal işleyişini ortaya koymayı amaçlamaktadır. Çalışmada, yazarın anlatı dilini kuran temel unsurlar arasında yer alan ironi, çıkarımlar, aktarmalar, benzetmeler ve alışılmamış bağdaştırmalar, dilbilimsel ve anlambilimsel bir çerçevede ele alınmıştır. İnceleme, Hakan Günday'ın Kinyas ve Kayra, Zargana, Piç, Malafa, Azil, Ziyan, Az ve Daha adlı romanlarıyla sınırlandırılmıştır. Araştırmada nitel araştırma yöntemi benimsenmiş olup metinler, betimleyici ve çözümleyici bir yaklaşımla incelenmiştir. Kuramsal çerçevede anlamsal sapma, mecaz, aktarma ve alışılmamış bağdaştırma kavramları esas alınmış ve elde edilen veriler, romanların anlatı bağlamı içinde değerlendirilmiştir. Çalışmada, doğrudan alıntılar aracılığıyla yazarın dilsel tercihleri somutlaştırılmış ve bu tercihlerin anlatı dünyasına katkısı tartışılmıştır. İnceleme sonucunda, Hakan Günday'ın romanlarında söz konusu dilsel yapıların rastlantısal ya da yalnızca estetik amaçlı kullanılmadığı; aksine şiddet, yabancılaşma, etik çözülme ve ironi gibi temaların dil düzeyinde inşa edilmesini sağlayan temel anlatı stratejileri olduğu tespit edilmiştir. Bu bağlamda çalışma, Hakan Günday'ın roman dilinin özgünlüğünü ortaya koyarak Türk dili ve edebiyatı alanındaki dil incelemelerine katkı sunmayı amaçlamaktadır.