2000 Sonrası Yeni Türk Sinemasında Politik Bir Araç Olarak Mekan Kullanımı

---

Tezin Türü: Yüksek Lisans

Tezin Yürütüldüğü Kurum: Erciyes Üniversitesi, İletişim Fakültesi, Radyo, Televizyon ve Sinema, Türkiye

Tezin Onay Tarihi: 2023

Tezin Dili: Türkçe

Öğrenci: Özgenur ŞAHİN

Danışman: Burak Medin

Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu

Özet:

Filmsel dünya, mekân üzerine kurulur ve filmin izlencesi seyirciye bu mekânlar üzerinden sunulur. Sinemanın unsurlarından birisi olan mekân, film anlatısının temel ideolojisini içinde barındırır. Bu anlamda inşa edilen iletişim mekânı, dekor olmaktan ziyade anlamın iletimi noktasında önemli bir eyleyen olur. Bu noktada, mekân ile ideolojik anlam arasında ilişkisel bir bağ gelişir. Böylece sinemasal mekânı analiz etmek, film diline içkin olan politik ve ideolojik anlamlara erişilmeyi sağlar. Buradan hareketle, bu çalışma 2000 sonrası Türk sinemasında mekâna odaklanmaktadır. Bu dönem içerisinde oluşturulan sinemasal mekânların, politik dili aktardığı ve politik ard alanlar oluşturduğu gözlemlenmektedir. Film dünyayı inşa eden yönetmenin, ideolojisini aktarma noktasında mekân tasarımının ve dilinin önemli olduğu ve araştırılması gereken bir alan olduğu düşüncesi doğrultusunda bu çalışma 2000 sonrası Türk sinemasındaki filmsel mekânın politik amaçlı kullanılıp kullanılmadığını ortaya koymayı amaçlamaktadır. Amaçlı örneklem belirleme tekniği kapsamında ''Tepenin Ardı'' (Emin Alper, 2012), ''Sarmaşık'' (Tolga Karaçelik, 2015) ve ''Kaygı'' (Ceylan Özgün Özçelik, 2017) filmleri örneklem olarak ele alınmaktadır. Nitel yöntem kullanılan bu çalışmada bahsedilen filmler eleştirel söylem analizi kapsamında incelenmektedir. Çalışmada bu filmler üzerinden, inşa edilen mikro mekânların makro mekânlara gönderme yapıp yapmadığı, tasarlanan küçük sinemasal evrenlerin esasında büyük politik yapılara karşılık gelip gelmediği anlaşılmaya çalışılmaktadır.