5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nda hata müessesesi, kastı kaldırması ve kusurluluğu etkilemesi esas alınarak düzenlenmiştir (m.30). Suçun maddi unsurlarında, nitelikli unsurlarında ve hukuka uygunluk sebeplerinin maddi şartlarında hata, kastı kaldıran hata kabul edilirken; kusurluluğu etkileyen sebeplerin maddi şartlarında hata ve fiilin haksızlık oluşturduğu hususunda hata ise kusurluluğu etkileyen hata olarak değerlendirilmektedir. Mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nda ise, haksızlık hatası kabul edilmemiş, “şahısta hata” ve “sapma” konuları benzer nitelikte görülerek birlikte düzenlenmişti (m.52). Haksızlık hatasının 765 sayılı Kanunda kabul edilmemesi, Yargıtay uygulamalarını etkilemiş, haksızlık bilincinin bulunmaması, failin kastının yokluğuyla eş değer tutul muştur. Yargıtay’ın bu anlayışı, 5237 sayılı Kanun döneminde de devam etmektedir. Keza suçun hukuki konularının eşit değerde olması durumunda düşülen hata, kural olarak ceza hukuku bakımından önemsiz kabul edilmekteyken, Yargıtay böyle bir değerlendirme yapmamaktadır. Yargıtay uygulamalarının Türk Ceza Kanunun sistematiğine ve felsefesine uygunluk arz etmesi, uygulama ve teoride yeknesak bir görünümün sağlanması bakımından önem arz etmektedir.
In the Turkish Criminal Law No. 5237, the institution of mistake is regulated based on the principle of removing intent and affecting fault (Article 30). While mistake in the material elements, qualified elements and material conditions of the reasons for legality of the offense is accepted as a mistake that removes intent, error in the material conditions of the reasons affecting fault and mistake in the fact that the act constitutes injustice is evaluated as a mistake affecting fault. In the repealed Turkish Criminal Law No. 765, the injustice mistake was not accepted, and the issues of “person mis- take” and “deviation” were considered to be of similar nature and were regulated together (Article 52). The fact that the injustice mistake was not accepted in Law No. 765 affected the practices of the Supreme Court, and the absence of consciousness of injustice was considered equivalent to the absence of intent by the perpet- rator. This understanding of the Supreme Court continues during the period of Law No. 5237. Likewise, while the mistake made in cases where the legal issues of the crime are of equal value is con- sidered insignificant in terms of criminal law, the Supreme Court does not make such an assessment. The compliance of the Supre- me Court practices with the systematic and philosophy of the Tur- kish Criminal Law is important in terms of ensuring a uniform ap- pearance in practice and theory.
