Lee Ki-ho’nun Özür Dileriz romanı, modern toplumun birey üzerindeki otoriter baskısını ve suç-özür mekanizmalarının çok katmanlı yapısını eleştiren güçlü bir edebi eserdir. Roman, bir rehabilitasyon tesisini merkeze alarak bireylerin fiziksel ve psikolojik kontrol altında tutulduğu distopik bir yapı sunar. Bu bağlamda, Freud’un süperego teorisi, bireylerin sürekli suçluluk hissi içinde yaşama durumunu açıklamada önemli bir rol oynar. Foucault’nun gözetim toplumu ve disiplin kavramları, rehabilitasyon tesisindeki gözetim sisteminin bireylerin davranış ve kimliklerini nasıl şekillendirdiğini anlamamıza yardımcı olur. Durkheim’ın toplumsal ritüeller teorisi, özrün birey-toplum ilişkilerindeki işlevini sorgularken, Byung-Chul Han’ın neoliberalizm eleştirisi, özrün ekonomik bir değere dönüştürülmesine ışık tutar. Roman, Kafkaesk bir belirsizlik ve totaliter bir atmosfer sunarak bireyin kimlik ve otoriteyle olan ilişkisini derinlemesine irdeler. Suçun belirsizliği ve özrün metalaşması, modern toplumun etik dönüşümünü eleştiren bir alegori olarak işlev görür. Sonuç olarak, Özür Dileriz, birey-toplum, otorite ve kimlik arayışı gibi evrensel meseleleri ele alarak modern toplumun karmaşık yapısına dair derinlikli bir sosyolojik ve felsefi analiz sunar.
Lee Ki-ho’s novel “At Least We Can Apologize” offers a compelling critique of modern society’s authoritarian structures and ethical contradictions through the lens of crime and apology. This study analyzes the novel using psychoanalytic, sociological, and philosophical approaches. The analysis draws on four theoretical frameworks: Freud’s concept of the superego to examine internalized guilt; Foucault’s theories of surveillance and discipline to explore the institutional control within the rehabilitation center; Durkheim’s theory of social rituals to interpret the societal role of apology; and Byung-Chul Han’s critique of neoliberalism to evaluate the commodification of ethical gestures. The novel presents a dystopian setting centered on a rehabilitation facility where crime, guilt, and confession become tools of authority. Within a Kafkaesque atmosphere, individual identity and moral responsibility are ambiguous and negotiable. Using textual and comparative analysis, the novel is read as an allegory exposing the transformation of ethical values under systemic pressures. The ambiguity of guilt and the transactional nature of apology are central to its critical message. Ultimately, “At Least We Can Apologize” delivers a profound interdisciplinary reflection on power, identity, and the individual's struggle within the complex dynamics of modern society.
