İletişim Eğitimi ve Akademik Kurumsallaşma: Erciyes Üniversitesi İletişim Fakültesinin Çeyrek Asırlık Serüveni


Creative Commons License

Eken M., Biçer A.

JOURNAL OF ERCIYES COMMUNICATION, sa.5, ss.1-44, 2026 (TRDizin)

Özet

Bu çalışma, söz konusu kurumsallaşma sürecinde iletişim eğitiminin rolünü uluslararası ve ulusal literatür ile tarihsel aktörler ve gelişmeler bağlamında ele almakta; Erciyes Üniversitesi İletişim Fakültesinin 2001 yılında başlayan çeyrek asırlık kurumsallaşma hikâyesini tarihsel tanıklıklar ve güncel veriler ışığında incelemektedir. Araştırma süreci arşiv belgeleri, kurumsal dokümanlar, resmi kayıtlar, açık kaynak verileri ve sözlü tarih niteliğindeki nitel yarı yapılandırılmış görüşmeler üzerine inşa edilmiş; veriler literatür ve saha bulgularından hareketle belirlenen analiz kategorileri ekseninde tematik analize tabi tutulmuştur. Bulgular, fakültenin etik-teori-uygulama eksenindeki eğitim felsefesi ve sektörle bütünleşen uygulama kapasitesinin yanı sıra, lisansüstü eğitim yoluyla Türkiye iletişim akademisine yayılan insan kaynağı ve özgün alanlara odaklanan araştırma geleneğiyle ayırt edici bir kurumsal kimlik geliştirdiğini göstermektedir. Özellikle son dönemde uluslararası projeler üzerinden gelişen dış kaynak üretme, uluslararası akademik ağlar kurma ve akademik bilgiyi toplumsal katkıya dönüştürme kapasitesi ve kalite güvencesinin örgütsel bir rutin haline getirilmesi, fakültenin Türkiye’deki iletişim eğitimi içerisinde özgünleşen kurumsallaşma deneyiminin temel göstergeleri olarak öne çıkmaktadır.

Communication education is a key driver of the institutionalization of communication studies as an academic discipline. This study examines the role of communication education in this process through the international and Turkish literature, together with the historical actors and developments that shaped the field. Within this framework, it explores the quarter-century institutionalization of the Faculty of Communication at Erciyes University, established in 2001, through historical testimonies and current data. The study draws on archival materials, institutional documents, official records, open-source data, and semi-structured oral history interviews. The data were analyzed thematically using analytical categories developed from the literature and field findings. The findings indicate that the Faculty has developed a distinctive institutional identity based not only on its educational philosophy centered on ethics, theory, and practice, and its capacity for industry-integrated practice, but also on the human resources it contributes to Türkiye’s communication academia through graduate education and its research tradition focused on unique fields. In particular, the Faculty’s capacity—developed especially in recent years through international projects—to generate external resources, establish academic collaboration networks, and transform academic knowledge into societal contributions, along with the institutionalization of quality assurance as an organizational routine, stand out as key indicators of the Faculty’s unique institutionalization experience within the field of communication education in Türkiye.