Eski Batı Asya Toplumlarında İnfertilite

Kısırlık, insanlığın en eski ve en evrensel sorunları arasında yer almaktadır. Eski Batı Asya toplumlarında, bu olgu sadece biyolojik bir durum olarak değil, toplumsal düzeni şekillendiren çok boyutlu bir mesele olarak ele alınmıştır. Bu çalışma, Mezopotamya ve Anadolu bağlamlarında kısırlığın nasıl algılandığını; hukuki düzenlemeler, tıbbi uygulamalar, dinî inançlar ve toplumsal tutumları kapsayan kültürel-tarihsel bir çerçevede incelemektedir. Niteliksel, karşılaştırmalı ve filolojik bir yöntem benimseyen bu analiz, Mezopotamya ve Anadolu’ya ait tıbbi ve hukuki çivi yazılı metinleri, sözlükler ve kataloglarla birlikte modern tıp literatürüyle karşılaştırmalı olarak ele almaktadır. Antik kaynaklardan elde edilen filolojik verilerin, modern üreme sağlığı araştırmalarıyla ilişkilendirilmesi yoluyla makale, özgün bir disiplinler arası yaklaşım önermekte ve kavram, terminoloji ve uygulamalardaki tarihsel sürekliliği vurgulamaktadır. Bu yaklaşım doğrultusunda kısırlık, bireysel bir patolojinin ötesine geçen; toplumsal statü, ahlaki normlar, tanrısal irade, ritüel uygulamalar ve hukuki ilkeler tarafından şekillendirilen karmaşık bir olgu olarak kavramsallaştırılmaktadır. Kaynaklar tıbbi, toplumsal ve hukuki başlıklar altında tematik olarak sınıflandırılmış; doğurganlık, soy sürekliliği, miras ve cinsiyet rolleriyle olan ilişkiler sistematik biçimde analiz edilmiştir. Çalışma, Eski Babil, Orta Asur ve Hitit hukuk külliyatını ritüel reçetelerle birlikte ele alarak antik dönemde üreme meseleleri ile toplumsal örgütlenme, meşruiyet, aile içi otorite ve mülkiyet rejimleri arasındaki bağlantıları ortaya koymakta ve modern dönemdeki benzer algıların tartışılması için karşılaştırmalı bir zemin sunmaktadır.